Eiser vordert van gedaagde, zijn oud-werkgever, schadevergoeding wegens kennelijk onredelijk ontslag. Eiser is, na een lange en goede staat van dienst, arbeidsongeschikt geraakt wegens psychische omstandigheden. Reïntegratie binnen en buiten het bedrijf van gedaagde is niet gelukt. Gedaagde heeft uiteindelijk een ontslagvergunning aangevraagd en verkregen. De kantonrechter oordeelt dat het gegeven ontslag onredelijk was en wijst de vordering deels toe.

In geschil is het antwoord op de vraag of de Inspecteur in de onderhavige jaren terecht en tot het juiste bedrag het loon van belanghebbende op grond van de zogenoemde gebruikelijk loonregeling als bedoeld in artikel 12a van de Wet op de loonbelasting 1964 (hierna: de Wet LB) heeft verhoogd.

De kantonrechter acht het onaanvaardbaar dat gepensioneerden (en de zogenaamde slapers) met betrekking tot hun pensioenaanspraken in een gunstiger positie geraken ten nadele van de jongere generaties deelnemers, die wel met aanpassingen van de toezeggingen van pensioenuitvoerders genoegen moeten nemen.

Partijen hebben in onderling overleg het dienstverband beëindigd. De werkgever heeft in een brief een beëindigingsregeling geformuleerd. In geschil is hoe hetgeen daarin is opgenomen terzake van de pensioenaanspraken van de werknemer moet worden uitgelegd. Werknemer stelt dat werkgever de pensioenpremie tot 65 jaar dient door te betalen, werkgever stelt dat die plicht eindigt bij 60 jaar. De kantonrechter oordeelt dat de werknemer noch uit de formulering van de brief, noch uit de overige door de werkgever aangevoerde omstandigheden behoefde af te leiden dat een aanspraak tot 60 jaar bestond. Doorbetaling door de werkgever is niet naar maatstaven van redelijkheid en billijkheid onaanvaardbaar.

Kennelijk onredelijke opzegging. Gevolgencriterium. Habe-nichtsverweer verworpen.

Het aan een Belgisch ambtenaar toegekende rustpensioen van 71% van zijn laatst verdiende loon heeft niet als bovenmatig te gelden, nu het rustpensioen slechts in zeer geringe mate afwijkt van de 70%-norm en naar (vóór 1999 geldende) maatschappelijke opvattingen als redelijk heeft te gelden. De omstandigheid dat hij naast het rustpensioen ook AOW ontving maakt voormeld oordeel niet anders, nu hij in België sociaal verzekerd was en in beginsel geen recht had op AOW. Als gevolg van overgangsrecht bij de invoering van de AOW heeft de Belgisch ambtenaar die in Nederland woonachtig was, fictieve AOW-jaren toegekend gekregen en daarmee een beperkt recht op AOW. Het overlevingspensioen van zijn echtgenote is terecht tot het loon gerekend. Beroep gegrond nu de echtgenote recht heeft op aftrek van buitengewone uitgaven. Geen proceskostenveroordeling nu noodzaak tot het instellen van beroep op dit punt uitsluitend voortvloeit uit de handelwijze van de echtgenote zelf.

Art. 10, lid 1, Wet LB 1964. Dwangsom loon uit dienstbetrekking?

Art. 25, lid 1, letter g, Wet IB 1964; art. I, onderdeel T, lid 3, Invoeringswet Wet IB 2001. In 1992, 1993 en 1999 ten onrechte in aftrek toegelaten lijfrentepremies komen bij toepassing van de saldomethode in mindering op de in 2004 ontvangen afkoopsom en leiden niet tot negatieve uitgaven voor inkomensvoorzieningen.

Belasting- en premieheffing over buitenlandse uitkeringen

Vergoeding proceskosten bezwaarfase. Verwerkingswijze van aangifte leidt tot toepassing onjuiste methode ter voorkoming van dubbele belasting bij opleggen aanslag. Onrechtmatigheid is aan verweerder te wijten.