Eisers gaan in beroep tegen herziening van nabestaandenuitkering en AOW-pensioenen. De rechtbank verklaart het beroep tegen de herziening nabestaandenuitkering ongegrond. De beroepen gericht tegen de herziening van hun AOW-pensioenen verklaart de rechtbank gegrond. Artikel 17, lid 2, van de AOW is in strijd met artikel 14 van het EVRM.

Arbeidsrecht; kennelijk onredelijk ontslag ex art. 7:681 BW. Beoordeling van een vordering ex art. 7:681 lid 1 en 2 vergt dat eerst, aan de hand van alle omstandigheden van het geval, wordt vastgesteld dat het ontslag kennelijk onredelijk is; de enkele omstandigheid dat de werkgever de werknemer geen vergoeding heeft aangeboden, maakt het ontslag nog niet kennelijk onredelijk. Vergoeding wegens kennelijk onredelijk ontslag is vergoeding wegens geleden schade, en heeft daarmee een ander karakter dan vergoeding naar billijkheid ex art. 7:685 lid 8. Bij vergoeding wegens kennelijk onredelijk ontslag mogen kantonrechtersformule, en generieke korting daarop, daarom niet worden toegepast. Motiveringseisen.

In richtlijn 2003/86/EG worden de grenzen voor de vaststelling van de voorwaarden waaronder wordt voldaan aan het vereiste van stabiele en regelmatige inkomsten bepaald door het uit de tekst van artikel 7, eerste lid, aanhef en onder c, voortvloeiende doel van dat vereiste, namelijk om te voorkomen dat een onderdaan van een derde land ten laste komt van het stelsel van sociale bijstand van de betrokken lidstaat. In het Nederlandse stelsel wordt de verblijfsvergunning regulier voor bepaalde tijd ingevolge artikel 26, eerste lid, van de Vw 2000 niet eerder verleend dan met ingang van de dag waarop de vreemdeling heeft aangetoond dat hij aan alle voorwaarden voor verlening daarvan voldoet. Volgens paragaaf B1/2.1.3.1 van de Vc 2000 wordt deze verblijfsvergunning bovendien verleend met een geldigheidsduur van een jaar. Dit betekent dat de periode waarover de vreemdeling dan wel de hoofdpersoon ingevolge artikel 3.75 van het Vb 2000 dient aan te tonen dat hij beschikt over middelen van bestaan, te weten een jaar of - indien reeds gedurende een ononderbroken periode van drie jaren middelen van bestaan uit arbeid in loondienst zijn verworven - zes maanden, nimmer langer is dan de duur van het rechtmatig verblijf van de vreemdeling op grond van de verblijfsvergunning regulier voor bepaalde tijd. Derhalve blijven de in artikel 3.75 van het Vb 2000 neergelegde voorwaarden binnen de grenzen die voortvloeien uit artikel 7, eerste lid, aanhef en onder c, van richtlijn 2003/86/EG en wordt met het bepaalde in artikel 3.75 van het Vb 2000 de afgifte van een verblijfsvergunning dan ook niet meer bemoeilijkt dan in dit verband op grond van richtlijn 2003/86/EG is toegestaan. De rechtbank heeft ten onrechte overwogen dat met het bepaalde in artikel 3.75 van het Vb 2000 een onjuiste uitleg is gegeven aan het in artikel 7, eerste lid, aanhef en onder c, van richtlijn 2003/86/EG gehanteerde vereiste van stabiele en regelmatige inkomsten.

Deze uitspraak wordt gepubliceerd op verzoek. De rechtbank had de uitspraak niet voor publicatie geselecteerd. Om die reden is er geen samenvatting.

Ontbinding arbeidsovereenkomst om bedrijfseconomische redenen. De werkgeefster is een grafisch bedrijf, dat de omzet drastisch heeft zien dalen. Na diverse kostenbesparende maatregelen te hebben getroffen heeft zij voor haar grafisch ontwerpers een ontslagvergunning aangevraagd en gekregen. Omdat verweerster arbeidsongeschikt is, richt werkgeefster zich tot de kantonrechter met het verzoek de arbeidsovereenkomst te ontbinden. Het beroep van verweerster op de reflexwerking van het opzegverbod tijdens ziekte treft geen doel. Het beroep van verzoekster op de Habe Nichts exceptie wel. De kantonrechter acht geen aanleiding aanwezig om verweerster een uitzonderingspositie toe te kennen ten opzichte van de andere grafische ontwerper, wiens arbeidsovereenkomst zonder toekenning van een vergoeding door opzegging is geëindigd, en de medewerkers die vrijwillig salaris hebben ingeleverd.

Kennelijk onredelijk ontslag. Hof ’s-Hertogenbosch begroot schadevergoeding met gebruikmaking van XYZ-formule.

Voorschot in kort geding op in de toekomst te lijden schade vanwege verlies arbeidsvermogen.

Vordering oorspronkelijk gebaseerd op zowel arbeidsongeval (beroepsziekte) als kennelijk onredelijk ontslag. Schikkingsonderhandelingen met verzekeraar hebben geleid tot regeling tav (uitsluitend de) beroepsziekte, met uitdrukkelijk voorbehoud dat in deze schikking niet de vordering uit koo was begrepen. Toewijzend vonnis mbt de vordering uit koo om reden dat werkgever tekort is geschoten in reïntegratieinspanningen.

De Raad oordeelt dat de gevolgen van de Landsverordening verhoging leeftijdgrens 1996 (PB 1995, 230), te weten dat alleen ambtenaren die ten tijde van de inwerkingtreding daarvan op hun 55ste met de VUT zouden kunnen gaan, aanstonds bekend waren. Dat de na inwerkingtreding benoemde ambtenaar, die in 2005 die leeftijd bereikte, op zijn 55ste niet met de VUT kan gaan, is daarmee geen nieuw feit. De door een bestuursorgaan gegeven nadere uitleg is evenmin een nieuw feit.

Partijen houdt verdeeld of de Inspecteur de onderhavige navorderingsaanslag en boetebeschikking terecht heeft opgelegd. Belanghebbende stelt dat de Inspecteur niet beschikt over een zogenoemd nieuw feit. Naar zijn mening is ook geen sprake van bij hem aanwezige kwade trouw zodat aan geen enkele voorwaarde voor het opleggen van een navorderingsaanslag zoals genoemd in artikel 16 van de Algemene wet inzake rijksbelastingen (hierna: de AWR) wordt voldaan. Belanghebbende weerspreekt, voor wat betreft de boete, bovendien dat van zijn zijde sprake is van (voorwaardelijk) opzet. De Inspecteur stelt, in afwijking van het in eerste aanleg door hem ingenomen standpunt, dat hij over een nieuw feit beschikt dat navordering rechtvaardigt en dat het (primair) aan (voorwaardelijk) opzet dan wel (subsidiair) aan de grove schuld van belanghebbende is te wijten dat aanvankelijk te weinig belasting is geheven.